نورا

تن ِ اين واژه ي ِ خواهش
رُسته تافته
رَسته يافته
لحظه لحظه بافته
گليمي از التماس
ديگر بعد ِ اين سرخي ديگر دلم
حتي به انار
حتي به رگ هاي ِ پاره و خون
حتي به لب، لبه ي ِ ايستا
...
حس ديگر واژه نيست
خود ِ بودن است


ديگر ...




ياسر

يك روز مانده به پايان يازدهمين ماه سال

ني

كجاي ِ كوه ايستاده ام كه
هر چه ناله مي كنم
خنده خنده مي كشد
دست روي دامنه


ازميان تور هاي ِ بافته
چكه مي كند سپيدي ِ ستاره اي
تكمه از كنار ِ شمع
خسته مي شود و من
آخر از نگاه تو راست مي كشم


خسته مي رسم
شايد از جنون ِ لحظه هاي ِ من
بي تاب
دور دور شوي



ياسر

دو روز مانده به آخرين ماه سي روزه ي سال

تن-يازه

به خشكي ِ درخت تكيه مي دهم
كه روزي همراز داشت، بار
همدلي داشت، گرم
و من
شعله نيستم اگر سرد مي كشم
اين پيمانه به نوش
نترس
آتش نمي شوم، خشك سالي ات را

اگر چه دوش
همسان ِ شعله هاي ِ شمع
من كوتاه كوتاه كوتاه
و سايه ام
همچو روح ِ مرده اي
قد كشيده تا ساحل




ياسر

بيست و هفتمين روز از دومين ماه چهارمين فصل سال

ديمار

آن قدر تا در ِ بي كس رسيدنم
فرياد مي كُشم
وقتي كه تكيه بر در ِدود مي كشم
ته مانده هاي ِ ناله
به ديدار
ديوار
مي كشم


ياسر

پنج روز مانده به پايان يازدهمين ماه سال

گلوله

كسي چه مي داند، شايد
وقتي نارس از درخت افتادم،
دامن پرچين تر باشد و هنوز قرمز شوم و
نقطه



نقطه ميوه مي كند درخت ِ ما
و من عاشق ِ نقطه ي ِ سوم ِ شين
سبز مانده، نمي رسد
هم نمي رسد دستم




ياسر
سي صد و بيست و يكمين روز سال